تنهای تنها... 

چقدر آرزو داشتم دیگران حرفهای مرا بفهمند و چقدر دوست داشتم
نگاه خیسم را درک کنند.
چقدر دلم می خواست،کسی به من بگوید:
-چرا لبخندهای تو اینقدر بی رنگ است؟!
اما...
اما کسی نبود!

همیشه من بودم و تنهایی،همراه با دفتری پر از نقش دلداگیِ به خدا.
آری...
با شما هستم،شما دوستانی که بی تفاوت از کنارم گذشتید.
حتی برای لحظه ای هم نپرسیدید:
-چرا چشمهای تو بارانیست؟!
شما که بی رحمانه لبخند ساده ام را سوزاندید و نگاه بی ریایم را خاموش کردید!
شما که در موج نگاه بی قرارم بی دریغ به خودتان اندیشیدید و مرا
به طوفان بی کسی سپردید.
منی که خالصانه شما را دوست دارم و قلب کوچکم را مالامال از محبت نثار شما کردم.
شما با خلوصِ من چه کردید؟

-دایی محسن-